فرهاد ابطحي Farhad Abtahi فرهاد ابطحی

زن در سخن بزرگان

رزم رستم و ویروس رایانه ای

کنون رزم virus و رستم شنو

دگرها شنیدستی این هم شنو

اگه شوهر شما یک بر نامه نویس باشه جه اتفاقی می افته

شوهر: سلام،من Log in کردم.

زن: لباسی رو که صبح بهت گفتم خریدی؟

شوهر: Bad command or File name.

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست ................سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست
سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست
سرم بـه دنیی و عـقـبی فرو نـمی‌آید
تـبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست
در اندرون مـن خسته دل ندانـم کیسـت
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست
دلـم ز پرده برون شد کـجایی ای مـطرب
بـنال هان که از این پرده کار ما به نواست
مرا بـه کار جـهان هرگز الـتـفات نـبود
رخ تو در نظر من چنین خوشـش آراسـت
نخـفـتـه‌ام ز خیالی کـه می‌پزد دل من
خـمار صدشـبـه دارم شرابخانه کجاست
چـنین کـه صومعـه آلوده شد ز خون دلم
گرم به باده بشویید حق به دست شماست
از آن بـه دیر مـغانـم عزیز می‌دارند
کـه آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست
چـه ساز بود که در پرده می‌زد آن مـطرب
کـه رفـت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست
ندای عـشـق تو دیشـب در اندرون دادند
فـضای سینـه حافـظ هنوز پر ز صداست
(( خواجه حافظ شیرازی))

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما...................افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما		افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا
گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود		مرغان آبی را چه غم تا غم خورد مرغ هوا
ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته		زان سان که ماهی را بود دریا و طوفان جان فزا
ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه ده		ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا
این باد اندر هر سری سودای دیگر می‌پزد		سودای آن ساقی مرا باقی همه آن شما
دیروز مستان را به ره بربود آن ساقی کله		امروز می در می‌دهد تا برکند از ما قبا
ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری		خوش خوش کشانم می‌بری آخر نگویی تا کجا
هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی		خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا
عالم چو کوه طور دان ما همچو موسی طالبان		هر دم تجلی می‌رسد برمی‌شکافد کوه را
یک پاره اخضر می‌شود یک پاره عبهر می‌شود		یک پاره گوهر می‌شود یک پاره لعل و کهربا
ای طالب دیدار او بنگر در این کهسار او		ای که چه باد خورده‌ای ما مست گشتیم از صدا
ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ای		گر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما

همچو فرهاد بود کوهکنی پیشه ما ......... کوه ما سینه ما ناخن ما تیشه ما

همچو فرهاد بود کوهکنی پیشه ما
کوه ما سینه ما ناخن ما تیشه ما
شور شیرین زبس آراست ره جلوه گری
همه فرهاد تراود ز رگ و ریشه ما
بهریک جرعه می منت ساقی نکشیم
اشک ما باده ما دیده ما شیشه ما
عشق شیری است قوی پنجه و می گوید فاش
هرکه از جان گذرد بگذرد از بیشه ما

((میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری))

من کیستم من کیستم خود را ندانم چیستم ........... گر من ویم پس کیست او ور اومنم من کیستم

من کیستم من کیستم خود را ندانم چیستم
گر من ویم پس کیست او ور اومنم من کیستم
هرگه من آیم در میان او روی بنماید نهان
زنهار اگر او در زند ، من نیستم من نیستم
گفت ار غم داری همی بی من چسان ماندی دمی
بالله زبی دردی بود گر در فراقت زیستم
از سخت جانی خودم هی گفتم اوهی خنده زد
وز سست مهری خودش هی گفت و هی بگریستم
جز یاد روی دلکشش چیزی نگنجد در دلم
بالله که تا از او پرم از خویشتن خالیستم
گر داوری از پا شود اندر رهش با سر دود
حاشا که در راه طلب یک لحظه از پا ایستم

((داوری شیرازی ))

بخشش

دیگران را ببخش نه بخاطر آنکه لایق بخششند ، بخاطر اینکه تو لایق آرامشی

بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را ............... لب فرهاد نبوسید لب شیرین را

بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را
لب فرهاد نبوسید لب شیرین را
صدهزاران دل دیوانه به زنجیر کشم
گربه چنگ آورم آن سلسله پرچین را
گر شبی حلقه آن طره مشکین گیرم
مو به مو عرضه دهم حال دل مسکین را
گر به رخ اشک مرا در دل شب راه دهی
بشکنی رونق بازار مه و پروین را
گر تو در باغ قدم رنجه کنی فصل بهار
برکنی ریشه سرو و سمن ونسرین را
کفر زلف تو چنان زد ره دین و دل من
که مسلمان نتوان گفت من بی دین را
ترسم از تیرگی بخت فروغی آخر
گرد خورشید کشی دایره مشکین را

((فروغی بسطامی 1213 - 1274 ه.ق))

امروز ای فرشته رحمت بلا شدی ....... خوشگل شدی ، قشنگ شدی ،دلربا شدی

امروز ای فرشته رحمت بلا شدی
خوشگل شدی ، قشنگ شدی ، دلربا شدی
پا تا به سر کرشمه و سرتابه پای ناز
زیباشدی لوند شدی خوش ادا شدی
خودساعتی درآینه اطوار خودببین
من عاجزم از اینکه بگویم چها شدی
به به چه خوب شد که گرفتار خود شدی
گشتی و خوبتر که توهم مثل ما شدی
ما را چه شد که دست بسر کرده ای مگر
از ماچه سر زد اینکه تو پا در هوا شدی
هرکس به دل زیارت کویت کند به هوس
مشهد ، مدینه ، مکه شدی ، کربلا شدی

((ابولقاسم عارف قزوینی 1300 - 1352 ه.ق))